In Son en Breugel wonen verschillende statushouders die hier een nieuw leven opbouwen. Vrijwilligers spelen daarbij een grote rol. Eén van hen is Thea Prummel (78). Ze woont sinds 1985 in Son en zet zich al haar hele volwassen leven vrijwillig in voor anderen. Hieronder vertelt Thea zelf haar verhaal. 

“Ik loop een stukje met mensen mee zodat ze hun leven op de rails krijgen.” – Thea 

Ik ben Thea Prummel, 78 jaar, en ik woon sinds 1985 in Son. Vrijwilligerswerk is eigenlijk altijd een onderdeel van mijn leven geweest. Ik begon als lees- en bibliotheekmoeder op de basisschool van mijn kinderen, werd lid van het schoolbestuur en was actief binnen Amnesty, zowel in Laren/Eemnes als later hier in Son en Breugel. Ook heb ik jarenlang in de ZWO en Diakonie van de Protestantse Kerk gewerkt. 

Toen in 2015 veel Syrische vluchtelingen naar Nederland kwamen, voelde ik dat ik iets moest doen. In Son kregen statushouders een huis. Ik vroeg mezelf af hoe het moet zijn om in een land te komen waar je de taal én de cultuur niet kent. Hoe bouw je dan een nieuw bestaan op? Hoe vind je de weg in alle regels, brieven, instanties, winkels en het openbaar vervoer? Daarom meldde ik mij aan bij de toenmalige Stichting Vluchtelingenwerk en ben ik als maatschappelijk begeleider gestart. 

Ik wilde mensen helpen met de dingen die ze zelf (nog) niet konden, maar wel met het doel om hen zelfredzaam te maken. Ik liep een stukje met hen mee, zodat ze hun leven op de rails konden krijgen. In het begin betekent dat veel praktische zaken regelen, maar ook luisteren en iemand echt als mens zien. Veel statushouders vertelden mij dat ze in het AZC vaak als een nummer werden behandeld. Ik wilde dat anders doen. 

In dit werk heb ik veel geleerd over andere gewoonten en culturen. Regelmatig word je een spiegel voorgehouden. Het is nodig om je eigen westerse bril af te zetten en open en zonder oordeel naar mensen te kijken. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel heel leerzaam. 

Sommige ervaringen zal ik nooit vergeten. Zo mocht ik aanwezig zijn bij de geboorte van het kindje van het eerste jonge echtpaar dat ik begeleidde. Het ontroert me nog steeds dat ik deelgenoot mocht zijn van zo’n intiem moment. Een andere bijzondere gebeurtenis was de doop van een jongetje in de Genovevakerk. Ik werd gevraagd om “peetmoeder” te worden. Na afloop zei de vader: “Thea, nu zijn wij echt familie van elkaar.” Dit gezin voelt als een soort bonuszoon en -dochter, én bonuskleinkinderen. 

De intensieve maatschappelijke begeleiding duurt meestal zes tot negen maanden. Daarna kunnen mensen nog terecht op het spreekuur in het Dommelhuis. Met veel gezinnen is het contact daarna vanzelf minder. Soms maken we even een praatje in het dorp. Maar met een aantal gezinnen blijft het contact en ontstaat een soort vriendschap. 

Vrijwilliger zijn bij Vluchtelingenwerk is voor mij een verrijking. Het kost tijd en energie, zeker in de eerste weken, maar ik krijg er ook veel voor terug: een bredere kijk op de wereld, vertrouwen, gastvrijheid, vriendschap en liefde. 

Ik kan het iedereen aanraden om vrijwilligerswerk te doen. 

Wil je statushouders in Son en Breugel helpen of vrijwilliger worden? 
We denken graag met je mee welke rol bij je past. 
Neem gerust contact op met LEV Son en Breugel 

Contactgegevens LEVgroep Son en Breugel 

Adres 
Kerkplein 5 
5691 BB Son en Breugel 

Telefoon 
0499 – 475361 

E-mail 
sociaalteamsonenbreugel@levgroep.nl