LEVgroep

Go Lev....

Met de ‘Wilhelminaschool’ naast ons zitten we in de houding voor het derde startsein van de laatste klassement-race van die dag. Opnieuw, speciaal voor ons team, in een zonnig decor waarbij de totale entourage met vlaggen in drakenstijl doet denken aan vervlogen tijden met Chinese draken. Waterkanten en bruggen vol aanmoedigende en sensatiezoekende Helmondse toeschouwers.
Go!
We steken onmiddellijk als een goed geoliede machine onze peddels in het water en schallen unaniem: Go Lev…Go Lev…Go Lev. We maken vaart en bewaren rust. Kracht is niet van belang, samenwerking des te meer. Vanaf de waterkant mentale ondersteuning van onze mee rennende coach en supporters. In een opzwepend ritme klinken zware tromslagen. We hebben dit keer het perfecte ritme. De boot snijdt door het water als we in een nek aan nek race op de finish afstevenen. Individuele belangen en persoonlijk leiderschap vervallen. We zijn onderdeel van een groter geheel met een bijna Olympisch karakter. Het levert een gemeenschappelijk euforisch gevoel op dat nog de hele dag en avond zal blijven hangen.
We winnen de race ternauwernood en zitten, qua tijdstip, bijna in de halve finale.
We stappen op het ponton uit, stiekem opgelucht dat het ook nog is gelukt de boot recht te houden. We lopen door naar het Helmondse Boat house, bijna het Holland Heineken House.
We raken niet uitgepraat over onze prestatie. De optelsom van resultaatgericht in een collectief belang samen 'de boot in gaan'. Na ervaringen uit een redelijke eerste race en een chaotischere nét niet omgekantelde tweede race is het onze coach gelukt een goede analyse te maken. De juiste mensen op de juiste plek en de wetenschap dat drie teams wél omgingen met hun boot vult het aan. Andere factoren doen de rest. Het droog-oefenen en de warming up, tot vermaak van langslopende verbaasde toeschouwers. De peptalk, de humor en het plezier waarbij mannen uit álle lagen van de organisatie de kwajongensachtige verleiding om peddels als katapult te gebruiken niet weerstaan.
De samenstelling van het team waarbij alles uit de kast is getrokken. Collega’s, stagiaires, vrijwilligers, ‘mannen van’, kinderen, raad van bestuur, een wethouder en een gemotiveerde, geweldige en ervaren ex olympiër als coach. Zelfs de Ramadan oefent geen invloed op deelname uit. Supporters met daarin óók een hoog gehalte binnenstadteamleden, mijn persoonlijke stukje trots, maakt het compleet. We hadden niet beter kunnen wensen.
De finale hebben we, met 30 snellere teams, nét niet bereikt. Het mag de pret niet drukken. Zelfs het besef dat ook de menselijke timers aan het eind van de dag wellicht wat minder zorgvuldig de start en finish momenten registreerden. Onze winst is de deelname en de euforische ervaring om onderdeel van een effectief team te mogen zijn. Het enige dat nog iets had toe kunnen voegen is een wapperende drakenslang onder begeleiding van Chinese klanken door het straatbeeld.
Wat een dag, wat een geweldige sfeer!
Kunnen we al inschrijven voor volgend jaar?