LEVgroep

Stralen - Drijfveren van een maatschappelijk werker.

“Ik straal van mezelf, ik heb geen lampjes nodig”, hoorde ik een jonge vrouw laatst zeggen. Ik werd blij in mezelf, om zoveel zelfvertrouwen. En ook al was het een grapje, de gedachte kwam in me op dat ik zou willen dat iedereen kan stralen en goed in zijn vel zit. Helaas is de realiteit anders.
Dagelijks krijgen we in ons werk te maken met mensen die door omstandigheden niet meer kunnen stralen, of maar zwak licht geven…..of uitgedoofd zijn, burned out. De energiebalans is dan verstoord, en het geven overheerst het nemen. Wat mij drijft als hulpverlener, en waarschijnlijk vele andere hulpverleners met mij, is om iemand te ondersteunen om een stapje dichter bij het doel te komen dat hij of zij wil bereiken….in de hoop dat iemand weer wat meer kan stralen.
Een voorbeeld uit de praktijk van afgelopen week: een vrouw die de voorgaande jaren zo veel heeft meegemaakt, dat haar energieniveau op een heel laag pitje staat. Ze heeft te maken gehad met een gewelddadige relatie, een vechtscheiding en met financiële problemen. Haar lichaam en geest protesteren en schieten in de weerstand bij de gedachte dat ze van alles moet regelen. Dit uit zich in lichamelijke klachten en een intense, allesoverheersende moeheid. Medicijnen slepen haar de dag door. De verantwoordelijkheid en liefde voor haar kinderen, maakt dat ze er wel graag iets van wil maken. Maar hoe, dat ziet ze nog niet voor zich. Een collega van het Centrum Jeugd en Gezin, die al bij dit gezin in beeld was, heeft dit signaal goed opgepakt en hulp gevraagd bij het maatschappelijk werk om deze vrouw te ondersteunen bij het regelen van een aantal zaken.
Een van die zaken betreft het indienen van een schadeclaim bij het ziekenhuis. Door een ingreep die vrijwel altijd goed gaat en relatief simpel is, heeft zij onherstelbare schade geleden. Want bij haar ging de ingreep helaas mis. De gevolgen hiervan zijn dusdanig dat het haar een stukje levensplezier kost. De arts had haar al direct gewezen op de mogelijkheid om de schade die ze geleden heeft te verhalen op het ziekenhuis. Ze zag er enorm tegenop om haar klacht in het ziekenhuis te vertellen, en vroeg of ik haar daarbij wilde ondersteunen. Van te voren hadden we doorgenomen wat ze wilde vertellen. Toen het zover was, heeft ze haar verhaal rustig verwoord. Alles wat ze duidelijk wilde maken, benoemde ze. Ik vond het heel bewonderenswaardig hoe ze dit deed en nog belangrijker: Ze was er zelf ook trots op. Die middag heeft ze zichzelf overwonnen en kon ze weer even stralen! En niet onbelangrijk om te noemen; tegenover haar zat naar mijn idee de juiste persoon op de juiste plek. Deze vrouw luisterde heel goed, toonde begrip en wil ondersteunen in de vervolgstappen. Dit maakte dat mijn cliënte zich gehoord en gesteund voelde. Daar werd ik dan weer blij van!

Desi Kardinaal, maatschappelijk werker team Laarbeek